Laat rijangst niet langer bepalen hoe groot jouw wereld is

Weer gaan en staan waar jij wilt,
zonder dat angst achter het stuur
steeds bepaalt wat je wel en niet doet

Is dit jouw situatie?

Je hebt je rijbewijs en je kunt autorijden. Toch merk je dat rijangst steeds meer invloed krijgt op je dagelijks leven. Misschien vermijd je bepaalde wegen, rijd je alleen vertrouwde routes of laat je de auto steeds vaker staan.

Rijangst kent geen leeftijd en maakt geen onderscheid tussen man of vrouw. Je kunt midden in het leven staan en alles prima voor elkaar hebben, terwijl iets wat voor anderen zo vanzelfsprekend lijkt jouw wereld steeds een stukje kleiner maakt.

En op een gegeven moment begint dat flink te knagen. Want je wilt niet dat angst bepaalt hoe vrij jij kunt leven.

Voelt dit herkenbaar voor jou?

Je rijdt liever 20 minuten om dan dat je de snelweg op moet

Je moet ergens naartoe en nog vóór je vertrekt, ben je in je hoofd al met de route bezig. Moet ik de snelweg op? Hoe druk zal het zijn? Kan ik ook binnendoor? Voor je het weet kies je opnieuw voor die langere, vertrouwde route. Niet omdat die handiger is, maar omdat je daar minder angst voelt.

Ergens weet je: ik pas mijn route niet aan vanwege het verkeer, maar vanwege mijn rijangst. En daar baal je van. Want iedere keer pas jij je route aan je angst aan, terwijl je eigenlijk gewoon wilt rijden waar jij naartoe wilt.

De rit is morgen, maar in je hoofd ben je er vandaag al mee bezig

Je weet dat je morgen ergens naartoe moet rijden en merkt dat de spanning nu al begint. Je bekijkt de route, checkt waar je precies langs moet en vraagt je af hoe druk het zal zijn. Wat als ik in paniek raak? Wat als het ineens heel druk wordt? Wat als ik onderweg merk dat ik eigenlijk niet verder durf?

Terwijl je nog geen meter hebt gereden, heeft die ene autorit je nu al uren beziggehouden. De spanning blijft oplopen en

ergens denk je alleen nog maar: Kan ik niet gewoon afzeggen? Dan hoef ik morgen niet te rijden.

“Wil jij rijden?” Je baalt dat je het wéér moet vragen

Er staat iets leuks op de planning. Iets waar je eigenlijk gewoon zin in zou moeten hebben. Maar zodra je weet dat je er met de auto naartoe moet, begint het alweer: Kan ik met iemand meerijden? Kan mijn partner rijden? Wie kan ik vragen?

Dus hoor je jezelf opnieuw zeggen: “Wil jij rijden?”

Misschien vindt de ander het helemaal niet erg. Maar bij jou doet het iedere keer weer iets. Je hebt een rijbewijs. Je wilt niemand nodig hebben om ergens te kunnen komen. En toch voelt het alsof je steeds afhankelijker wordt van anderen.

Je baalt er gewoon vreselijk van. Waarom kan ik niet, net als ieder ander, in mijn auto stappen en zelf gaan?

Daar ga je weer... je zegt iets af omdat je niet durft te rijden

Die verjaardag waar je al weken naar uitkeek. Een etentje met vrienden. Je familie die wat verder weg woont. Je wilt er graag bij zijn, maar zodra de dag dichterbij komt, zie je steeds meer op tegen die autorit.

Uiteindelijk stuur je toch dat berichtje: “Sorry, ik kan er helaas niet bij zijn.”

Eerst voel je opluchting. Je hoeft niet te rijden. Maar daarna komt het besef: ik mis wéér iets waar ik eigenlijk heel graag bij had willen zijn.

En dat doet pijn. Want je rijangst beperkt inmiddels niet alleen waar je naartoe rijdt, maar ook hoe jij je leven leeft.

Soms voelt het alsof jij de enige bent die dit niet gewoon kan

Overal om je heen zie je mensen gedachteloos in hun auto stappen. Even naar hun werk. De snelweg op. Naar een onbekende plek. Niemand lijkt er überhaupt bij stil te staan.

En jij bent alweer bezig met die angst.

Soms voelt het bijna alsof je van een andere planeet komt. Waarom is iets wat voor iedereen zo normaal lijkt voor mij zo moeilijk? Waarom durf ik dit niet gewoon?

Je weet heus wel dat je niet de enige bent met rijangst. Maar zo voelt het soms wel.

Misschien vertel je daarom niet eens aan iedereen hoe erg het werkelijk is. Je schaamt je. Je baalt van jezelf. En iedere keer dat je iemand zonder nadenken ziet wegrijden, denk je weer:

Waarom kan iedereen gewoon instappen en gaan... en voelt dat voor mij als zo'n enorme opgave?